Eurasier: opis rasy, charakter, umaszczenie i pielęgnacja
Pies Eurasier to średniej wielkości szpic rodzinny z Niemiec: spokojny, cichy i mocno związany z domem. Zebraliśmy wszystko, co warto wiedzieć, zanim zdecydujesz się na szczeniaka Eurasier: charakter, wzorzec FCI, umaszczenia, pielęgnację, zdrowie i to, jak sprawdzić hodowlę.
Historia rasy Eurasier
Eurasier jest jedną z najmłodszych ras w grupie szpiców. Powstał w Niemczech w 1960 roku z krzyżowania chow-chow ze szpicem wilczastym (wolfsspitzem). Twórcą rasy był Julius Wipfel, który pracował nad nią razem z Charlotte Baldamus i grupą hodowców. Pierwsze pokolenia nazywano wolf-chow.
Około dwunastu lat później do programu hodowlanego dołączył samojed, a rasa zmieniła nazwę na Eurasier i w 1973 roku została uznana przez FCI. Nazwa odsyła do Europy i Azji, skąd pochodzą rasy wyjściowe. Obowiązujący wzorzec FCI nr 291 opublikowano 4 września 2019 roku; rasa należy do grupy 5 (szpice i psy w typie pierwotnym), sekcji 5: szpice azjatyckie i rasy pokrewne.
W Polsce Eurasier wciąż jest rasą rzadką. Hodowle Eurasiera w Polsce zarejestrowane w ZKwP to wąskie grono, dlatego na szczeniaka z rodowodem często trzeba poczekać na kolejny miot.
Charakter i temperament Eurasiera
Eurasier ma charakter spokojny, zrównoważony i pewny siebie. To pies stworzony wyłącznie do towarzyszenia człowiekowi, dlatego najlepiej czuje się w bliskim kontakcie z rodziną.
Jest psem rodzinnym: kocha całą rodzinę, dzieci traktuje łagodnie i cierpliwie, a domowe zwierzęta akceptuje, jeśli został z nimi dobrze zsocjalizowany, jednak wybiera sobie jednego przewodnika, który jest dla niego najważniejszy. Z reguły wobec obcych jest powściągliwy i obserwuje z dystansu. Nie jest przy tym ani lękliwy, ani agresywny; po prostu potrzebuje chwili, żeby zaufać. Wszystko zależy jednak od temperamentu i wychowania.
Rzadko szczeka, więc sprawdza się zarówno w bloku, jak i w domu z ogrodem. Nie nadaje się natomiast na psa obronnego ani na psa mieszkającego w kojcu. Izolacja od ludzi jest dla tej rasy najgorszą karą i najczęstszym źródłem problemów z zachowaniem.
Szkolenie i codzienność
Eurasier jest inteligentny i chętny do współpracy, ale bywa niezależny. Najlepiej reaguje na łagodne, konsekwentne prowadzenie i nagrody; ostre metody go zamykają. Nie potrzebuje sportowych obciążeń: wystarczą codzienne spacery, kontakt z rodziną i trochę zabawy węchowej. Kluczowa jest wczesna socjalizacja szczeniaka, dlatego tak ważne jest, w jakich warunkach dorasta w hodowli.
Wygląd i wzorzec FCI
Eurasier to harmonijnie zbudowany pies średniej wielkości w typie szpica: stojące uszy, ogon noszony nad grzbietem, gęsta sierść z podszerstkiem i wyraźna kryza na szyi. Głowa jest klinowata, oczy ciemne i lekko skośne, a wyraz pyska łagodny i uważny. U części psów język jest pigmentowany, niebiesko-czarny lub plamisty; to pamiątka po chow-chow. Obowiązujący wzorzec nie opisuje koloru języka.
Waga i wzrost Eurasiera
Według wzorca psy mają 52-60 cm w kłębie i ważą 22-30 kg, suki 48-56 cm i 18-26 kg (wzorzec podaje jako ideał 56 cm i 26 kg u psów oraz 52 cm i 22 kg u suk). Rasa jest więc na tyle duża, że nie jest psem kanapowym, i na tyle lekka, że wygodnie mieści się w mieszkaniu. Sylwetka jest nieco dłuższa niż wyższa, a waga dopasowana do wzrostu, bez przesadnej masy.
Umaszczenie Eurasiera: czarny, płowy, rudy, wilczasty
Wzorzec FCI dopuszcza wszystkie kolory i ich kombinacje z wyjątkiem maści czysto białej i łaciatej; obie są wadami dyskwalifikującymi. Najczęściej spotykane odmiany to:
- Eurasier czarny i czarny podpalany, z jaśniejszymi znaczeniami na łapach, pysku i piersi
- Eurasier wilczasty (wolf sable), z jasnym podszerstkiem i ciemnymi końcówkami włosa
- Eurasier płowy (fawn), często z ciemną maską na pysku
- Eurasier rudy, od ciepłego złota po głęboką rdzę
- Eurasier kremowy i jasnopłowy, czasem mylony z białym
Wiele osób szuka hasła „eurasier biały”. Maść czysto biała jest we wzorcu wadą dyskwalifikującą, ale bardzo jasne, kremowe psy wyglądają niemal biało. Kolor sierści nie ma związku z charakterem: różnice między psami wynikają z linii hodowlanych i socjalizacji, nie z maści. W jednym miocie mogą urodzić się szczeniaki w kilku umaszczeniach.
Pielęgnacja i linienie
Eurasier ma sierść dwuwarstwową: twardszy włos okrywowy i gęsty, miękki podszerstek. Mimo obfitości jest łatwa w utrzymaniu: nie filcuje się, nie wymaga strzyżenia i prawie nie pachnie psem. Wystarczy czesanie raz, dwa razy w tygodniu, a w okresie linienia, zwykle dwa razy w roku, codziennie: z użyciem grzebienia, warstwowo od skóry.
Kąpiel w zależności od potrzeby; trzeba pamiętać, żeby dokładnie rozczesać i wysuszyć podszerstek. Do tego standard każdej rasy: kontrola uszu i oczu, przycinanie pazurów, dbanie o zęby.
Zdrowie i długość życia
Eurasier uchodzi za rasę zdrową i długowieczną: najczęściej podaje się 12-14 lat, a część źródeł 12-16. Jak w wielu rasach średnich mogą u niego wystąpić dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, niedoczynność tarczycy, zwichnięcie rzepki oraz problemy z powiekami (entropium, ektropium, dystichiaza).
Dlatego odpowiedzialna hodowla Eurasiera bada psy hodowlane przed kryciem (stawy biodrowe i łokciowe, rzepki, oczy, tarczyca) i dobiera pary tak, by unikać kumulacji problemów. Pytanie hodowcy o wyniki badań rodziców to normalna część rozmowy o szczeniaku; dobry hodowca sam je pokaże.