Eurasier: opis rasy, wzorzec FCI i historia

Eurasier to średniej wielkości pies w typie szpica, wyhodowany w Niemczech w latach 60. XX wieku wyłącznie jako pies rodzinny. Łączy krew chow-chow, szpica wilczastego i samojeda. Jest spokojny, cichy i mocno związany ze swoimi ludźmi, a wobec obcych zachowuje dystans bez agresji. Poniżej znajdziesz pełny opis rasy: historię, wzorzec FCI nr 291, wygląd, wymiary i to, dla kogo Eurasier będzie dobrym wyborem.

Skąd pochodzi Eurasier: krótka historia rasy

Eurasier jest jedną z najmłodszych ras w grupie szpiców. Jego historia zaczyna się w 1960 roku w Niemczech, gdzie Julius Wipfel wraz z Charlotte Baldamus i grupą zapaleńców zaczął krzyżować chow-chow ze szpicem wilczastym (wolfsspitzem), żeby połączyć spokój i niezależność jednej rasy z otwartością drugiej. Rasę doceniał Konrad Lorenz, który otrzymał od Charlotte Baldamus sukę Nanette vom Jaegerhof i uważał jej charakter za wyjątkowy.

Pierwsze pokolenia, będące krzyżówką chow-chow i szpica wilczastego, nazywano wolf-chow. Około dwunastu lat później do programu hodowlanego wprowadzono samojeda, a rasa zmieniła nazwę na Eurasier i w 1973 roku została uznana przez FCI. Nazwa odsyła do Europy i Azji, czyli kontynentów, z których pochodzą rasy wyjściowe. Obowiązujący wzorzec FCI nr 291 opublikowano 4 września 2019 roku.

Od początku celem hodowców nie był pies użytkowy, tylko towarzysz rodziny. To wyjaśnia najważniejsze cechy współczesnego Eurasiera: silną więź z ludźmi, brak potrzeby ciągłej pracy i niewielką skłonność do szczekania.

Wzorzec FCI nr 291: jak powinien wyglądać Eurasier

Według wzorca Eurasier to harmonijnie zbudowany pies średniej wielkości w typie szpica, o stojących uszach i sylwetce nieco dłuższej niż wyższej. Kościec jest średnio mocny, a cały pies ma sprawiać wrażenie zwartego i sprężystego, bez przesadnej masy.

Głowa, oczy, uszy i język

Głowa jest klinowata, z niezbyt szeroką czaszką i łagodnie zaznaczonym stopem. Nos i wargi są czarno pigmentowane, zgryz nożycowy. Oczy są ciemne, średniej wielkości, lekko skośnie osadzone; jasne oczy są niepożądane. Uszy są średniej wielkości, trójkątne, stojące, z lekko zaokrąglonymi końcami. Cechą odziedziczoną po chow-chow bywa pigmentowany język: niebiesko-czarny albo plamisty. Obowiązujący wzorzec FCI nr 291 w ogóle nie opisuje koloru języka, więc nie jest on kryterium oceny na wystawie.

Tułów, ogon i ruch

Kłąb jest wyraźnie zaznaczony, grzbiet mocny i prosty, klatka piersiowa sięga łokci. Ogon jest wysoko osadzony, gęsto owłosiony i noszony nad grzbietem: położony do przodu, przechylony na bok albo zwinięty. Ruch ma być płynny i wydajny, z dobrym wykrokiem.

Sierść i umaszczenie

Eurasier ma gęsty podszerstek i średniej długości, luźno przylegający włos okrywowy. Na pysku, uszach i przodzie łap sierść jest krótka, a na ogonie, tylnej stronie łap przednich i na udach wyraźnie dłuższa. Na szyi włos jest nieco dłuższy niż na tułowiu, ale nie tworzy grzywy. Dozwolone są wszystkie kolory i ich kombinacje z wyjątkiem czysto białego i łaciatego; obie te maści wzorzec wymienia wśród wad dyskwalifikujących. Więcej o odmianach kolorystycznych piszemy w artykule Umaszczenie Eurasiera.

Wymiary: ile waży i mierzy Eurasier

Jak wygląda Eurasier na co dzień

Na spacerze Eurasier bywa mylony ze szpicem wilczastym (keeshondem), samojedem albo z małym „wilkiem”. Najłatwiej poznać go po połączeniu trzech cech: gęstej kryzie na szyi, ogonie noszonym nad grzbietem i spokojnym, uważnym spojrzeniu ciemnych, lekko skośnych oczu. W odróżnieniu od keeshonda występuje w wielu kolorach, a w odróżnieniu od samojeda nigdy nie jest czysto biały (biała maść jest we wzorcu wadą dyskwalifikującą). Od chow-chow różni go lżejsza głowa, mniej obfita sierść i znacznie bardziej otwarty charakter.

Charakter Eurasiera w skrócie

Wzorzec opisuje Eurasiera jako psa pewnego siebie, spokojnego i zrównoważonego, o wysokim progu pobudliwości. Jest czujny, ale nie hałaśliwy, wobec obcych powściągliwy, jednak nie agresywny. Ma silny instynkt więzi z rodziną i, jak zaznacza wzorzec, do pełnego rozwoju tych cech potrzebuje stałego, bliskiego kontaktu domowego oraz konsekwentnego, ale wyrozumiałego prowadzenia. Szczegółowo opisujemy to w tekście Charakter i temperament Eurasiera.

Eurasier w Polsce

W Polsce Eurasier wciąż jest rasą rzadką. Hodowle zarejestrowane w Związku Kynologicznym w Polsce (ZKwP), organizacji zrzeszonej w FCI, można policzyć na palcach, a szczenięta z rodowodem rodzą się w niewielkiej liczbie miotów rocznie. W praktyce oznacza to, że na szczeniaka trzeba zwykle poczekać i warto skontaktować się z hodowlą wcześniej, jeszcze przed planowanym miotem. Jak sprawdzić hodowlę i na co zwrócić uwagę przy rezerwacji, opisujemy na stronie o szczeniakach Eurasier.

Dla kogo jest Eurasier

• Dla rodzin z dziećmi, które szukają spokojnego, cierpliwego psa domowego.
• Dla osób obecnych w domu: Eurasier źle znosi wielogodzinną samotność i życie w kojcu.
• Dla spacerowiczów, nie dla sportowców: potrzebuje codziennego ruchu i węszenia, nie wyczynowych treningów.
• Dla mieszkania i domu z ogrodem, pod warunkiem że pies mieszka z ludźmi w środku.

Eurasier nie sprawdzi się jako pies obronny ani stróżujący w kojcu, nie polubi też właściciela oczekującego natychmiastowej sympatii psa do każdego obcego.

Najczęstsze pytania o rasę